Πλοήγηση

Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος
Δημοσίευση: Τρίτη, 27 Δεκεμβρίου 2011

anastasios1_120«Η οικογένεια δημιουργήθηκε στην Πρέ­βεζα. Ο πατέρας ήταν έμπορος και επί πλέον είχε ναυτιλιακές εργασίες, αλλά όταν ήρθε ο βαλκανικοί πόλεμος τα άφηοε όλα για να α­κολουθήσει ω$ έφεδρος τον ελληνικό οτρα-τό. Έφυγε λοχία$, γύριοε λοχαγοί ω5 τραυ­ματίας πολέμου. Η οικογένεια έφυγε για τον Πειραιά. Εκεί γεννήθηκα, στΙς 4 Νοεμβρίου 1929. Οι γιατροί έλεγαν στη μητέρα μου ότι δεν έπρεπε να κρατήσει το παιδί, ήταν αδύ­ναμη και ασθενική. Εκείνη προσευχόταν να αποκτήσει ένα γερό παιδί. Και, πράγματι, ή­μουν γερός. Έχω δύο μεγαλύτερα αδέλφια. Η μητέρα έχασε ένα αγόρι στο ενδιάμεσο. Συχνά προσεύχομαι για τον αδερφό που δεν γνώρισα ποτέ...»

—Ήταν η μητέρα σα5, λοιπόν, που σας έ­δωσε τα πρώτα ερείσματα τη5 πίστπί;

anastasios2_120«Δεν μπορώ να μιλήσω για ένα ΡΝΑ που μεταδίδει πίστη, αλλά η μητέρα είχε μία έ­ντονη ευσέβεια. Με έπαιρνε μαζί τη5 στην εκκλησία, αλλά τότε έδειχνα μία αντίσταση -στΐ5 ολονυκτίες κοιμόμουν. Μετά ήρθε η Κα­τοχή. Δεν πηγαίναμε σχολείο. Από την Κυ­ψέλη κατεβαίναμε στο σταθμό Λαρίσης για μαθήματα, σε ένα μικρό δωμάτιο που ήταν αποθήκη μπακαλιάρου. Πώς να παρακο­λουθήσεις εκεί μέσα αρχαία ελληνικά; Πί­στεψα ότι ένα5 καλύτερος κόσμος θα γεννη­θεί, αν κάποιοι δουλέψουν. Κατάλαβα ότι ε­κείνο που άξιζε στη ζωή ήταν η ελευθερία, η αλληλεγγύη, η αγάπη μεταξύ των ανθρώ­πων. Κάποιοι συνομήλικοι ακολούθησαν το δρόμο της πολιτικής. Μερικοί άλλοι βρεθή­καμε σε ένα περιβάλλον εκκλησιαστικό και πιστέψαμε ότι μέσα στην πίοτη θα βρούμε αυτό που ψάχνουμε».

—Εποχή που έδωσε νέο αίμα στΐ5 αρτηρίες: τπί Αριστεράδ. Τουδ βλέπατε ω* αντιπά λου$;

anastasios3_120 «Ποτέ δεν αισθάνθηκα ότι είναι αντίπα λοι. Απλώς διάλεξαν άλλο δρόμο. Αργότε ρα, στον εμφύλιο, αντιστεκόμουν στην εν νοια τη5 βίας, έλεγα ότι δεν μπορείς έτσι ν< πετύχεις δικαιοσύνη. Όταν τα προηγούμενα χρόνια οι Γερμανοί Βομβάρδιζαν την Αθήνα, ανέβαινα αε μία ταράτσα, γονάτιζα και απελπισμένοι ρωτούσα τον θεό αν υ­πάρχει. Τον καλούσα να μου δώσει κάποια σημάδια εσωτερικά. Πήγαινα και οτην εκ­κλησία, στην Αγία Ζώνη, και άκουγα ένα φλογερό άνθρωπο, τον Γεώργιο Παυλίδη, να μα$ μεταφέρει τον πόνο και την οδύνη από το αλβανικό μέτωπο. Πού να φαντα­στώ ότι κάποτε θα βάδιζα και εγώ σε εκείνα τα βουνά!

Τελείωσα πρώτος το Γυμνάσιο (με 19 και 9/11) το 1947 και όλοι νόμιζαν ότι θα συνε­χίσω στο Πολυτεχνείο. Πήγα στη θεολογι­κή Σχολή. Ταίριαζε με του$ ηροΒληματι-σμού5 μου και την ανάγκη για προσφορά σε μία ταραγμένη κοινωνία στην αυγή τη5 νέας εποχήδ. Δεν σκεφτόμουν τον εαυτό μου οτο ράσο. Τον ήθελα ελεύθερο ονάμε-οα στους νέου$. Αλλά πριν από όλα αυτό, ήρθεοστρατ05...»

—Τώρα, που τα Βλέπετε από απόσταση, ο στρατοί δεν σαδ θυμίζει κάπωί την εκκλη­σία; Εχει ιεραρχία, κανόνες απαιτεί πει­θαρχία;

anastasios4_120«Οι διαφορές του5 είναι περισσότερε5 α­πό τ.ΐ5 ομοιότητε5, αλλά, τέλος πάντων, στο στρατό είσαι λίγο πιο ελεύθερος γιατί μπο­ρείς να ψύγεΐ5 όποτε θέλεις. Εγώ, λοιπόν, πήγα στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών Ει­δικοτήτων, στη Σύρο. Αργότερα έγινα αρχη­γοί τπ5 Σχολής Διαβιβάσεων και όλοι απο­ρούσαν πώς ένα$ θεολόγος κατάφερε να γί­νει σρχηγό$! Την ίδια εποχή, στην επόμενη σειρά, ήταν και ο κ. ΜολυΒιάτης, ο νυν υ-πουργό$ Εξωτερικών».

—Κάνατε καψώνια στουϊ νέουδ; Ρίχνατε φυλακέί;

anastasios5_120«Οχι! Και αυτό ήταν το παράπονο της σειρά$ μου. Οταν ήθελαν να κάνουν σκλη­ρά καψώνια στου$ νεότερους εγώ του5 στα­ματούσα και παρεπονούντο ότι δεν του$ ά­φηνα να ξεσπάσουν για όοα είχαν υποφέ­ρει από την προηγούμενη σειρά. Ακόμα και στο ατρατό, όταν διοικεί$ με αγάπη και σέ­βεσαι τον άλλον, τελικά πείθεις. Δεν βλέπω τα χρόνια του στρατού ως χαμένα, αλλά ω$ άσκηση για ωριμότητα. Εμαθα πολλά πράγ­ματα. Μα5 μιλούσαν για εκτίμηση τακτική5 καταστάσεω$. Ε, ήταν κάτι που το θυμήθη­κα και το εφήρμοσα στην Αλβανία».

Εφυγεκαιοστρατόδ...

«Το 1960 χειροτονήθηκα διάκονος και λίγο αργότερα πήγα, ω$ εκπρόσωπο5 τη$ Εκκλησίας της Ελλάδος σέ ένα διαχριστιανι-κό συνέδριο και στη συνέχεια στη ζούγκλα του Μεξικού, για να παρακολουθήσω ιερα­ποστολές. Γύρισα αποφασισμένος να κάνω κάτι για την Αφρική. Τον Μάιο του 1964 χει­ροτονήθηκα πρεσβύτερο5 και το ίδιο από­γευμα έφυγα για την Αφρική».

—Το 1964 ανήκει σε μία ταραγμένη περίο­δο για τα ελληνικά πολιτικά πράγματα. Εσείς πώ$ τα παρακολουθείτε όλα αυτά;

«0πω5 σα$ είηα, εγώ εκείνη την εποχή ταξίδευα. Γενικά, δεν παρακολουθούσαμε τα πολιτικά. Είχαμε απορροφηθεί από δικέϊ μας κινήσει με διαφορετικό τρόπο σκέψε-ω5. Ηταν ένας όλλοί, ένας παρόλληλο5 κό-σ μ 05».

—Καζαντζάκη διαβάζατε τότε; Συμφωνού-


σατε με τΐ5 αντιδράσει τη$ Εκκλησία$ για το έργο του;

«Φυσικά και διάβαζα και μάλιστα αρκε­τά! Ηταν ένα$ δυναμικοί συγγραφέας που εξέφραζε τΐ5 πεποιθήσεις του με δυνατά μυ­θιστορήματα, όπως «0 Χριστοί ξανασταυ-ρώνεται», αλλά, απλώς, δεν άλλαξε τις πε-ποιθήοεις μου».

—Αθλητικά παρακολουθούσατε; Ποια ο­μάδα υποστηρίζατε τότε;

«Ε, φυσικά τον Ολυμπιακό, ως Πειραιώ­τη. Αλλά, για να πω την αλήθεια, εγώ αγα­πούσα ιδιαίτερα το βόλεϊ, το οκάκι και το πινγκ πονγκ. Ημουν φίλαθλος του Ολυμπια­κού, αλλά μετά, στην Αθήνα, έπρεπε να κά­νω συμβιβασμούς».

—Και οι σχέσεΐδ σα5 με τΐ5 γυναίκες Είχατε ερωτευτεί;

anastasios6_120«Μέχρι να γίνω κληρικός αισθάνθηκα ό­τι κάποιες κοπέλες ήταν πραγματικό πολύ κοντά μου. Αλλά όταν έγινα κληρικός διάλε­ξα άλλο δρόμο. Ο δρόμος της αγάπη5 προς ένα πρόσωπο είναι ευλογημένος και οδηγεί στη διαιώνιση της ζωής. Αλλά ο ρόλος μου πλέον ήταν να αγαπώ όλον τον κόσμο».

—Η Εκκλησία, όμω$, θα πρέπει να το πα­ραδεχθείτε, στέκεται με άρνηση ή, καλύ

τερα με επιφύλαξη απέναντι στη χαρά του έρωτα...

«Η Εκκλησία θέτει κάποιου^ περιορισμού* που πρέπει να Βάλεις στον εαυτό σου για να είααι υπεύθυνος. Εχει χαθεί ο έρωτας που έχει πιστότητα, έχει γίνει Βιαστικό$. Πού είσαι, α­γάπη, που οε χάσαμε στον ερωτισμό και πού είσαι, έρωτα, που σε χάσαμε στο σεξ».

—Ντύνεστε, λοιπόν, το ράσο, φεύγετε για την Αφρική. Εκείσαδ υποδέχεται η ελονο­σία και σα$ βγάζει εκτός πορεία$. Μα, δεν ζητήσατε τότε λογαριασμό από τον θεό; Δεν είπατε ένα απελπισμένο «Γιατί, θεέ μου, να συμβεί αυτό;»;

anastasios7_120«θυμάμαι την προσευχή μου: "θεέ μου, μπορεί να έχεις πολλές επιφυλάξεις για μένα, αλλά ξέρεις ότι προσπάθησα να σε αγαπή­σω". Κοιμήθηκα και την άλλη μέρα ξύπνησα καλά - η ελονοσία, βλέπετε, είναι μια ασθέ­νεια με σκαμπανεβάσματα. Με έσωσαν οτη Γενεύη, όπου ήξεραν τη θεραπεία, Η Αφρική αρχίζει να απομακρύνεται, αλλά με πλησιά­ζει η διανόηση. Φεύγω, λοιπόν, για τη Γερ­μανία, γιά μεταπτυχιακές σηουδέ$ στη θρησκειολογία, όπου μένω μέχρι το 1969».

—Αρα η δικτατορία και η αλλαγή, με τον Ιε­ρώνυμο στην κεφαλή τη5 Εκκλησία$, σα5 Βρίσκει μακριά από τις εξελίξεις

«Οχι και τόσο. Ο Ιερώνυμου με γνώριζε και με εκτιμούσε. Με κάλεσε στην Ελλάδα για να μου προτείνει την ανάληψη μιας μη­τροπόλεως και ενό$ συντονιστικού ρόλου οτην Εκκλησία. Αρνήθηκα λέγοντας ότι από τη Γερμανία βλέπουμε

     
    The 'House of Christian Love" · Σύνδεσμοι · Επικοινωνία · Εκκλησ. Ημερολόγιον · Ραδιοφωνικοί σταθμοί
    Επιστοφή στην κορυφή Εκτύπωση άρθρου Αρχική σελίδα
_