Η βίαιη συμπεριφορά των παιδιών μας
Δημοσίευση: Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2012


π. Σ.Β: Πάτερ Βασίλειε, καλώς ήλθατε . Τον τελευταίο καιρό ακούμε για όλο και περισσότερα περιστατικά βίας από παιδιά και εφήβους, πράγμα που προκαλεί σε όλους μας πόνο και ανησυχία. Πολλοί δείχνουν να ξαφνιάζονται . Σεις πως το βλέπετε; Κατ’ αρχήν σας ξαφνιάζουν τα γεγονότα αυτά;

- Μάλλον ξαφνιάστηκα από το ξάφνιασμα που δείχνουμε. Ίσως δεν έχουμε σφαιρική ενημέρωση για το τι συμβαίνει στην κοινωνία μας παρά μόνο εάν κάποιο δικό μας παιδί είχε μια άμεση εμπειρία τέτοια. Βέβαια κατά καιρούς είχα παρατηρήσει ότι γράφονταν στις εφημερίδες διάφορα ρεπορτάζ, ακόμα και στατιστικές, δεν ξέρω όμως πόσο διαβάζουμε σήμερα στην εποχή της εικόνας και επομένως  πόσο είμαστε ανοιχτοί στην ενημέρωση.
Επίσης δεν γνωρίζω κατά πόσο είμαστε με τα παιδιά μας σε ουσιαστική επικοινωνία και ψυχική επαφή , έτσι ώστε να μείνει ανοιχτός ο δρόμος των πληροφοριών που θα έλθουν μέσω των παιδιών μας για το τι συμβαίνει στο σχολείο. Υπάρχουν πολλές οικογένειες όπου τα παιδιά δεν μιλούν στους γονείς και οι γονείς δε νοιάζονται να ρωτήσουν τα παιδιά τι συμβαίνει. και έτσι δεν έχουν μια τέτοια πρόσβαση τα παιδιά , ώστε να ανακουφίζονται από το στρες όσων βλέπουν και συναντούν.
Το θέμα είναι δύσκολο, διότι φαίνεται με μια πρώτη ματιά ως οξύμωρο να υπάρχει βία σε αυτήν την ηλικία. Έχουμε συνηθίσει την παιδική ηλικία να την θεωρούμε ηλικία της αθωότητας και ηλικία καθαρότητας, για την οποία μάλιστα γίνεται συχνά λόγος και στα κείμενα της Εκκλησίας μας, ότι έχουμε να διδαχθούμε από τα παιδιά. Συνεπώς τι γίνεται εδώ; Έχουμε μια αντίφαση;
Δεν θα έλεγα ότι έχουμε αντίφαση, τα παιδιά διαθέτουν αυτό το κεφάλαιο της καθαρότητας και της αγνότητας το οποίο όμως  ( εδώ βρίσκεται και η διαφορά του παιδιού από τον άγιο ) δεν είναι κάτι κατακτημένο με αγώνα και γι’ αυτό δεν είναι κάτι το ασφαλές και σίγουρο. Είναι ένα κεφάλαιο που το έχουν εξ αρχής στην ζωή, αλλά παραμένει ακόμη αδούλευτο. Συνυπάρχει με άλλες καταστάσεις, πιο κρυφές, υποσυνείδητες θα λέγαμε, με τις ρίζες που έχει το κακό μέσα στην ανθρώπινη φύση, αφού είμαστε μεταπτωτικοί άνθρωποι και είναι και τα παιδιά μας μεταπτωτικοί άνθρωποι. Το βλέπουμε στην καθημερινότητα: και θυμώνουν και ζηλεύουν και γίνονται άπληστα μερικές φορές, υπόκεινται δηλαδή σε όλα τα πάθη που έχει ο άνθρωπος, που απλώς παίρνουν την ειδική μορφή της παιδικής ηλικίας.
Από την στιγμή που τα παιδιά μας υπόκεινται στα πάθη και τις αμαρτίες, μπορούν να συμβαίνουν πολύ δυσάρεστα πράγματα, όπως η βία και η εγκληματικότητα, όταν όμως συντρέχουν κάποιες άλλες συνθήκες. Δηλαδή ουσιαστικά θα λέγαμε πως υπάρχουν και τα δύο μέσα στην ψυχή του παιδιού και ανάλογα με τις συνθήκες στις οποίες θα μεγαλώσει, και μέσα στην οικογένεια αλλά και εκτός, θα αναδειχθή η πιο καλή πλευρά ή η πιο άσχημη.
Μερικές φορές αναδεικνύονται και οι δύο πλευρές, δηλαδή συναντάμε εκδηλώσεις βίας σε παιδιά που έχουν μια πολύ καλή ποιότητα, που είναι πράγματι πολύ καλά παιδιά. Αν κανείς βρει να κάνει τις κατάλληλες κινήσεις και αντιστρέψει το κλίμα, βλέπει αμέσως μιαν άλλη εικόνα. Δε θα πρέπει ποτέ να πούμε μ’ ένα  τρόπο οριστικό ότι ένα παιδί είναι κακό. Αυτό το πράγμα δε θα το λέγαμε ποτέ για ένα παιδί. Αλλά μπορεί να είναι ένα παιδί πάρα πολύ θυμωμένο, ένα παιδί οργισμένο, ένα παιδί το οποίο πήρε άσχημα πρότυπα ως προς την βία, αλλά που με την κατάλληλη αντιμετώπιση μπορεί να βγει η καλή του πλευρά.
Επομένως θα λέγαμε ότι και τα δύο είναι αλήθεια, δηλαδή τα παιδιά μας είναι ένα πάρα πολύ σπουδαίο κεφάλαιο και έχουμε να διδαχθούμε πολλά απ’ αυτά , ταυτόχρονα όμως είναι ένα χωράφι που πρέπει να οργωθή και να σπαρή και να καλλιεργηθή. Και να μη μείνει χέρσο, γιατί αν μείνει χέρσο ένα χωράφι, βγαίνουν αγκάθια.
- Άρα εδώ βρίσκεται η ευθύνη  και η αποστολή όλων ημών των μεγαλύτερων.
- Είναι κάτι παράξενο που συμβαίνει στις οικογένειες και στην κοινωνία ευρύτερα, κατά την γνώμη μου. Δηλαδή βλέπει κανείς νοοτροπίες του τύπου, ας πούμε, ότι ένα παιδί μπορεί να εξελιχθή πολύ καλά ως προσωπικότητα ,αν το βάλεις στον «αυτόματο πιλότο» και πάει. Δηλαδή να του εξασφαλίσεις ό,τι χρειάζεται για τα απαραίτητα βιοτικά, διατροφή, υγεία, ένδυση, παιγνίδια και όλα τα σχετικά , και στην συνέχεια δεν χρειάζεται να του μιλάς, να έχεις ψυχική επαφή μαζί του, θα εξελιχθή ομαλώτατα. Πρόκειται για νοοτροπία δηλαδή που εκφράζει μια μερίδα γονέων οι οποίοι δεν καλλιεργούν ψυχική επαφή με τα παιδιά τους αλλά τους εξασφαλίζουν, ίσως και με το παραπάνω  πολλές φορές , και με περιττά πράγματα που δεν χρειάζονται, τα βιοτικά.
Από την άλλη, αν κάποιος ρίξει μία ματιά στο τηλεοπτικό πρόγραμμα, αν αυτό θα μπορούσε να είναι ένας καθρέφτης της νοοτροπίας της κοινωνίας, θα έβλεπε πως η κοινωνία διαμέσου της τηλεόρασης κάνει ό,τι μπορεί για να καταστρέψει αυτό το καλό κεφάλαιο του παιδιού, και για να μεγαλώσει και να αυξήσει και να γιγαντώσει όλα τα σπέρματα των κακιών και των παθών που υπάρχουν. Δηλαδή θα μεταδώσει στο παιδί σκηνές βίας μέσω των ταινιών, ακόμα και των κινουμένων  σχεδίων στα μικρά παιδιά, θα του μεταδώσει την νοοτροπία της απληστίας και του καταναλωτισμού μέσω των διαφημίσεων (ξέρουμε ότι το παιδί είναι ένας πάρα πολύ καλός διαφημιστικός στόχος ,πολύ αποδοτικός, καλλιεργείται συστηματικά μια νοοτροπία απόκτησης όλο και περισσότερων απολαύσεων και αγαθών) , και επίσης θα του δημιουργήσει πρότυπα μέσω των «ριάλιτι» και των κουτσομπολίστικων εκπομπών με τις διασημότητες, ότι τελικά οι άνθρωποι για τους οποίους αξίζει να γίνεται λόγος ή είναι πλούσιοι ή έχουν μπει στην διαδικασία να γίνουν πλούσιοι , επιδεικνύοντας είτε το σώμα είτε την φωνή τους είτε ο,τιδήποτε άλλο.
Αυτά όλα ουσιαστικά είναι σαν η κοινωνία να κάνει ό,τι μπορεί για να βγάλει στην επιφάνεια την κακή πλευρά του παιδιού. Το οποίο παιδί δεν ζη μέσα στην χλιδή την οποία βλέπει, του καλλιεργείται η επιθυμία να την αποκτήσει , και από ‘κει και πέρα μπαίνουν οι βάσεις για μια αντικοινωνική συμπεριφορά, είτε κλοπής είτε ληστείας, είτε ο,τιδήποτε άλλο θα του έδινε την δυνατότητα ν’ αποκτήσει κάτι που δεν έχει.
Επίσης μπαίνουν οι βάσεις με τις εκπομπές αυτές για ένα μελλοντικό ρατσισμό, δηλαδή μια περιθωριοποίηση αυτών που δεν είναι ωραίοι, που δεν είναι αδύνατοι ,που δεν είναι πάνω στα πρότυπα που η τηλεόραση προβάλλει ,που και αυτό εμπεριέχει την βία μέσα του. Δηλαδή αυτό το τηλεοπτικό τοπίο ασκεί έμμεσα μια βία στον έφηβο ή στον νέο που δεν βρίσκεται μέσα στα πρότυπα αυτά ή προδιαθέτει τους εφήβους να ασκήσουν βία σ’ αυτούς που δεν θα ταιριάζουν στα πρότυπα αυτά αργότερα όταν τους συναντήσουν. Ας μην ξεχνάμε ότι βία δεν έχουμε μόνο σωματική αλλά και λεκτική: την περιφρόνηση, την ειρωνεία, την περιθωριοποίηση.
Με λίγα λόγια ,δεν έχουμε μία τηλεόραση, άρα δεν έχουμε μια κοινωνία, η οποία προάγει συναδέλφωση και καλλιεργεί την ολιγάρκεια, το να είναι κανείς ευχαριστημένος με αυτά που έχει και, αν αγωνίζεται για κάτι καλύτερο, να το κάνει χωρίς απληστία, το να προσπαθεί για προσφορά και φιλαλληλία. Καμμιά φορά ( και αυτό το θεωρώ υποκρισία της τηλεόρασης) οργανώνει μερικούς μαραθωνίους αγάπης και προσφοράς και σπεύδουν τότε και τα παιδιά και οι έφηβοι να βοηθήσουν και αυτοί. Κατά την γνώμη μου είναι άλλοθι «ξεπλύματος» όλου αυτού του βρώμικου τηλεοπτικού τοπίου…
Αν ο γονέας αυτά δεν τα συνειδητοποιήσει και δεν καλλιεργεί ψυχική επαφή με το παιδί του και ταυτόχρονα αφήσει και την τηλεόραση ουσιαστικά να έχει το έργο της αγωγής, πλέον αντιλαμβανόμαστε ότι πάλι καλά, μάλλον έχουμε και πολύ λίγη βία στους νέους μας. Διότι υπάρχουν, φαίνεται, αντιστάσεις ακόμα. Βοηθάει και ο Θεός ,βοηθάει και αυτό το καλό κεφάλαιο που έχει ένα παιδί μέσα του, ίσως και κάποια πρότυπα που τα παιδιά συναντούν και εμείς μπορεί να μην τα παίρνουμε είδηση, αλλά μπορεί να παρατηρούν κάποιες καλές περιπτώσεις, έναν δάσκαλο στο σχολείο ,ας πούμε…]


Από το βιβλίο «Χρειαζόμαστε την οικογένεια;»
π. Βασιλείου Θερμού
Εκδόσεις Αρμός
2η έκδοση

     
    The 'House of Christian Love" · Σύνδεσμοι · Επικοινωνία · Εκκλησ. Ημερολόγιον · Ραδιοφωνικοί σταθμοί
    Επιστοφή στην κορυφή Εκτύπωση άρθρου Αρχική σελίδα
_