Ορθόδοξη πορεία στη Χριστιανική οικογένεια
Δημοσίευση: Τετάρτη, 19 Οκτωβρίου 2005

 Αισθάνομαι ιδιαίτερη χαρά, πού βρίσκομαι μαζί σας. Έχει τώρα περίπου μία βδομάδα, πού βρισκόμαστε στην Κύπρο, ερχόμενοι από τη μονή του Βατοπεδίου. Ή μονή του Βατοπεδίου, όπως πιστεύω να ξέρετε, είναι ή μονή, πού φιλοξενεί πέραν οπό τριάντα Κυπρίους μοναχούς, και μπορώ να πω είναι ή δόξα της Κύπρου.Διότι είναι μία πνευματική βάση, πού ασκούνται, όπως είπα, πέραν από τριάντα τέκνα της Κύπρου, και ασφαλώς προσεύχονται για τον τόπο αυτό, νοιάζονται για τη δοκιμασία και την κατάσταση του τόπου, και είναι μία πνευματική βάση, ή οποία πιστεύουμε να συντελέσει στην πνευματική αναβάθμιση του αδικημένου τόπου μας.

Είμεθα εις το "Αγιον "Όρος. Δεν φύγαμε από τον κόσμο και πήγαμε εκεί, γιατί αίσθανόμεθα απέχθεια προς τον τόπο μας, προς τους δικούς μας, προς τους γνωστούς μας, προς τους συμπατριώτες μας, αλλά ή χάρις του θεού μας μεταφύτεψε εκεί για τους λόγους, πού τους ξέρει αυτή, αλλά όμως δεν παύουμε να στρεφόμεθα προς το λαό μας. Γιατί ο τόπος αυτός, είναι αλήθεια, είναι οικείος μας. Εδώ μάθαμε για πρώτη φορά να βάζουμε το σταυρό μας, κι οπωσδήποτε ο μοναχός είναι εκείνος ο όποιος είναι ο εύχέτης υπέρ όλης της οικουμένης, πόσο μάλλον για την πατρίδα του και για τους δικούς του.

Γι` αυτό πρέπει να αισθάνεστε κι εσείς μια καύχηση σήμερα, γιατί ή μονή Βατοπεδίου έχει τα μάτια της στραμμένα προς την Κύπρο. Και ακριβώς ο λόγος της επισκέψεως μας εις την Κύπρο δεν είναι, για να κάνουμε περίπατο, αλλά είναι να επικοινωνήσουμε μαζί σας, και, για όσους δεν ξέρουν, μετά από παράκληση του Αρχιεπισκόπου Κύπρου έχουμε ιδρύσει ένα μετόχι εδώ, τη μονή των ' Ιερέων. '

Εκεί είναι ο πνευματικός μας αδελφός, ο πατήρ Αθανάσιος, και κάθεται εκεί με μία συνοδεία με σκοπό να βοηθήσει και να παρηγορήσει το λαό της Κύπρου. Γιατί πιστεύουμε ότι τώρα, όσο ουδέποτε άλλοτε, είναι ή ώρα του μοναχισμού. Σ' αυτό τον καιρό της εξωστρέφειας και της βιομηχανοποιήσεως των πάντων χρειάζεται να σταθούν εις τον κόσμο άνθρωποι, οι όποιοι έχουν γευθεί τη χάρη του θεού μέσα εις το κάλλος της ησυχίας, για να μπορέσουν να πουν το «Στώμεν καλώς».Γιατί, όπως ξέρετε, υπάρχει σήμερα εις τον κόσμο πολλή τρυφή, πολλή καλοπέρασης, οικονομική άνεσης, πού αυτά είναι εμπόδια και αιτία και αιτιατά για την πνευματική ζωή.

Εμείς οι Αγιορείτες ανησυχούμε πολύ, γιατί έρχονται στο Αγιον Όρος πάρα πολλοί δυστυχισμένοι, πού έχουν άλυτα προβλήματα και φθάνουν σε αδιέξοδο, πού τους οδηγεί αυτός ο λανθασμένος τρόπος ζωής, όπως ασφαλώς είναι ή ζωή εκτός της Εκκλησίας.

Σήμερα παρακολουθούμε μετά πολλού ενδιαφέροντος και μετά πολλού πόνου τη νεολαία. Εκεί στη Θεσσαλονίκη, πού κατεβαίνουμε πολύ συχνά, βλέπουμε τους φοιτητές, οι όποιοι έχουν οι περισσότεροι, επηρεαζόμενοι από το πνεύμα του κόσμου, εκτροχιασθεί κι έρχονται πολλές φορές και μας συναντούν, κι είναι τραυματισμένοι ανεπανόρθωτα. Γιατί ακριβώς δεν ξέρουν να ζουν σωστά.Και ξέρει να ζει σωστά εκείνος ο όποιος πορεύεται το δρόμο, πού χαράσσει ή Ορθόδοξος Εκκλησία.

Σήμερα σκέφτηκα να σας πω μερικά πρακτικά πράγματα όχι τόσο θεωρητικά, όσο πρακτικά, από αυτά, πού συναντούμε για να μπορέσουμε νά αναβαθμίσουμε την οικογένεια. Διότι σήμερα εσείς είστε τα πρώτα θύματα, οι γονείς. Βλέπετε υπάρχει μία ρήξη, μία διαρροή, μία ταραχή στην οικογένεια λόγω του πνεύματος του κόσμου.

Ακράδαντα είμεθα πεπεισμένοι ότι ή ασφαλής οδός, πού θα μας προκαλέσει μια ξεγνοιασιά για τα παιδιά μας, είναι ή ζωή της Εκκλησίας, όπως προηγουμένως ανέφερα. Κι όταν λέγω ζωή της Εκκλησίας, δεν μιλώ αόριστα, αλλά πολύ συγκεκριμένα. Ή ζωή της Εκκλησίας είναι οι ακολουθίες, είναι οι λειτουργίες, είναι γενικά ή λατρεία. Γι` αυτό πρέπει μ' ένα προγραμματισμένο τρόπο οι γονείς να οδηγήσουν τα παιδιά από μικρά ακόμη μέσα στην εκκλησία. Να τα φέρετε στην εκκλησία και ας κλαίνε. Δεν πειράζει. Διότι σύμφωνα με τους αγίους Πατέρες και τα βρέφη ακόμα αισθάνονται την ακολουθία.

Γι' αυτό έλεγε κι ένας Αγιορείτης ασκητής ότι πολλές φορές τα παιδιά τα βλέπεις και γελάνε στη λειτουργία και νομίζεις ότι γελάνε έτσι, αλλά αισθάνονται τη χάρη.Πολλές φορές, σαν μικρά παιδιά, βλέπουν, επειδή έχουν πολλή καθαρότητα, και τα γενόμενα, αλλά δεν μπορούν να τα εκφράσουν.

Γι' αυτό ένας γονιός, για να μπορέσει να προγραμματίσει, δηλαδή εν γνώσει του να χαράξει ένα πρόγραμμα, από μικρό το παιδί του να το φέρει στην εκκλησία, πρέπει να το συνδέσει με τις ακολουθίες και με τα μυστήρια της Εκκλησίας, και ιδιαίτερα με τη Θεία Λειτουργία. Για να μπορέσουμε να επιβιώσουμε, πρέπει να γίνουμε άνθρωποι της προσευχής. Και για να γίνουμε άνθρωποι της προσευχής, πρέπει οπωσδήποτε να συμμετέχουμε και συχνά να είμεθα παρόντες στις εκδηλώσεις της ' Εκκλησίας. Και όπως ξέρετε, ή πρώτη εκδήλωση της Εκκλησίας είναι το κτύπημα της καμπάνας και ή συμμετοχή εις την ακολουθία.

Και όταν ερχόμαστε στις ακολουθίες της Εκκλησίας, τότε οπωσδήποτε θα γίνουμε φιλακόλουθοι, κι όταν γίνουμε φιλακόλουθοι εντός του χώρου της εκκλησίας, εντός του ναού τότε οπωσδήποτε θα επεκταθεί και το φιλακόλουθο πνεύμα και έξω από το ναό. Και τότε θα μπορέσουμε να ζούμε και στο σπίτι μας, πού είναι κατ' οίκον Εκκλησία, να ζούμε την προσευχή. Να ζούμε την ομαδική προσευχή. Βλέπετε σήμερα, μετά λύπης μας, υπάρχει μία μυστική διάρρηξης, ένας μυστικός χωρισμός στην οικογένεια, και ποιος φταίει;

Το πρώτο είναι ή τηλεόραση. Ανοίγουμε την τηλεόραση και ξεχνάμε ότι υπάρχει ένα κουμπί, πού ανοίγει, αλλά υπάρχει κι ένα, πού κλείνει. Την ανοίγουμε την τηλεόραση και καθόμαστε εκεί σιωπηρώς και βλέπουμε επί ώρες. Και βλέπετε, έφυγε ακόμη κι αύτη ή κοινωνική κοινωνία. Ή κοινωνική διαπροσωπική κοινωνία με τα παιδιά μας. Πόσο μάλλον ή πνευματική κοινωνία. Γι` αυτό το μέσο, για να ενωθεί ή οικογένεια μ' ένα άρρηκτο δεσμό, είναι ή συμπροσευχή. Γι` αυτό πρέπει να μάθουμε να κάνουμε το απόδειπνο.
Τι ωραίο πράγμα! Και να μάθουμε τα παιδιά μας από μικρά, να μάθουμε το λιβάνι. Να μάθουμε να συμπροσευχόμεθα το πρωί. Και μπορεί σε τούτο να συντελέσουν πολύ οι ιερείς.

Και αυτό μετά λύπης μου το λέω, ο ναός δεν πρέπει να κλείνει και να ανοίγει, όποτε έχει γιορτές. Ό ναός πρέπει ν` ανοίγει κάθε μέρα. Πρέπει να γίνεται ο εσπερινός κάθε μέρα, ώστε να δίνουμε ευκαιρίες στο λαό να μπορέσει να έρχεται, και να τον κάνουμε φιλακόλουθο. Διότι ή προσευχή είναι το νεύρο της' Εκκλησίας. Εάν τα μέλη μας κατορθώσουμε να τα κάνουμε ευχετικά όντα, τότε οπωσδήποτε θα προχωρήσουμε, θα προκόψουμε, διότι θα εκμεταλλευθούμε τη μυστική δύναμη της Εκκλησίας. Διότι η ' Εκκλησία έχει μεγάλη δύναμη. Η μυστική δύναμη της Εκκλησίας είναι άφατος. Είναι απερινόητος. Δεν μπορούμε να την καταλάβουμε. Αλλά πολλές φορές δεν ξέρουμε να τη χρησιμοποιήσουμε.

Πρέπει να προσεχθεί στην οικογένεια, αγαπητοί μου. το θέμα της ττροσευχής. Και ακόμη κι αυτό της ευχής. Τι ωραίο πράγμα! Έρχονται πάρα πολλοί εκεί στο Άγιον "Όρος και μας λένε ότι δεν έχουν χρόνο να προσευχηθούν. Κι εμείς τους διαψεύδουμε. Δεν έχετε χρόνο να προσευχηθείτε; Είναι δυνατόν; Σηκώνεστε το πρωί, μέχρι να τακτοποιηθείτε, να λέγετε την ευχή. Δεν είναι τρόπος προσευχής αυτός; Μέχρι να κάνετε μερικές δουλειές το πρωί μέχρι να πάτε στη δουλειά, στο λεωφορείο, στο ταξί, γιατί να μην αδολέσχη ο νους στην ευχή. Και τότε, όπως λεν οι Πατέρες, ένας, ο όποιος δεν μπορεί να χαρίσει στο πρόγραμμα του ειδικές ώρες προσευχής, όταν προσεύχεται κατά την ώρα πού δουλεύει, και μπορεί να προσεύχεται, τότε οπωσδήποτε αναπληρώνονται οι τακτές ώρες, πού τις επιθυμεί μεν αλλά λόγω των κοινωνικών του υποχρεώσεων δεν μπορεί να τις βρει.

Γι' αυτό -άρα πολύ πρέπει να προσέξουμε το θέμα της προσευχής, ιδιαίτερα το θέμα της ευχής. Είσθε εσείς οικοκυρές, δουλεύετε στο σπίτι. Τι ωραίο πράγμα ν' απαγγέλλετε την ευχή! Υπάρχει ωραιότερο πράγμα το να λέγεται ή ευχή, αυτό το πάντιμο και μεγαλοπρεπές όνομα του Ιησού.
«Ιησού ονόματι μάστιζε πολεμίους». Δια του ονόματος του ' Ιησού, του παντοδυνάμου αυτού ονόματος, μαστίζονται οι δαίμονες κι έρχεται μια μεγάλη παράκλησις μέσα στην καρδιά του ανθρώπου. Γι` αυτό, αν θέλετε να γευθείτε τη χάρη του θεού, όσο μπορείτε ν' απαγγέλλετε την ευχή. Πηγαίνετε κάπου κι απασχολείστε ή πεζοδρομείτε, υπάρχει ωραιότερο πράγμα ν' απαγγέλλετε την ευχή του Ιησού. Και τότε, εάν ο άνθρωπος το κάνει αυτό, του δημιουργείται μία αγαθή έξις μέσα του, όπως λεν οι άγιοι Πατέρες, και τότε μόνη της ή ευχή συν τω χρόνο απαγγέλλεται καρδιακός. Και τότε έχουμε την «καρδιακή» προσευχή.
Διότι ή «καρδιακή» προσευχή, ή νοερά προσευχή, είναι αύτη, πού εξαγιάζει το νου. Διότι ο σκοπός του ανθρώπου είναι να εξαγιάσει το νου του. Διότι τον άνθρωπο τον χαρακτηρίζει ο κεχαριτωμένος νους. Εάν δεν υπάρχει κεχαριτωμένος νους εις τον άνθρωπο, ο άνθρωπος έχασε τα πάντα.

     
    The 'House of Christian Love" · Σύνδεσμοι · Επικοινωνία · Εκκλησ. Ημερολόγιον · Ραδιοφωνικοί σταθμοί
    Επιστοφή στην κορυφή Εκτύπωση άρθρου Αρχική σελίδα
_