HeadShort.png

Πώς μπορούν οι γονείς να περνούν ποιοτικό χρόνο με τα παιδιά τους το διάστημα της καραντίνας

 – Συνέντευξη με την οικογενειακή σύμβουλο Ερατώ Χατζημιχαλάκη

 

Oι συνθήκες που ζούμε τις τελευταίες μέρες είναι ιδιαίτερες και δύσκολες τόσο για τους ενήλικες, όσο και για τα παιδιά. Αδιαμφισβήτητα, το κλείσιμο των σχολείων έχει προκαλέσει ορισμένα προβλήματα στις οικογένειες⋅ ανακύπτουν ζητήματα φύλαξης των παιδιών, απασχόλησής τους, αλλά και αλληλεπίδρασης με τους γονείς που πλέον περνούν πολύ περισσότερο χρόνο μαζί τους σε έναν περιορισμένο χώρο.

Με αφορμή λοιπόν τις κρίσιμες αυτές μέρες που διανύουμε, η Εναλλακτική Δράση ζήτησε τις πρακτικές συμβουλές της πλέον ειδικού στο θέμα⋅ η Ερατώ Χατζημιχαλάκη, οικογενειακή σύμβουλος, ειδικευμένη στις σχέσεις γονιών-παιδιών απάντησε στις ερωτήσεις μας σχετικά με τους πρακτικούς τρόπους διαχείρισης των προβλημάτων που προκαλεί η καραντίνα στα πλαίσια μιας οικογένειας. Η κα. Χατζημιχαλάκη έχει επίσης πολυετή πείρα σε ομάδες γονέων, είναι εκπαιδευμένη Life Coach και συγγραφέας του βιβλίου «Καινούριοι Γονείς για Καινούρια παιδιά» με θέμα τη σχέση γονιών – παιδιών. Τέλος, είναι εμπνεύστρια και δημιουργός του εγχειρήματος «Ελπιδοχώρι», που στόχο έχει δημιουργικές δράσεις για γονείς και παιδιά.

Κυρία Χατζημιχαλάκη, Τι έχετε να πείτε στους γονείς τώρα που τα παιδιά περιορίστηκαν στο σπίτι;

Έχω να πω πως ήρθε και αυτή η εμπειρία, και πως είναι βέβαιο πως έχουμε πολλά να μάθουμε, για εμάς, για τους άλλους, για τις αντοχές μας, για το πώς διαχειριζόμαστε το φόβο, τον πανικό, την αλληλεπίδρασή μας με το άγνωστο, μιας και άγνωστος είναι ο απρόσκλητος επισκέπτης που ήρθε και θρόνιασε στο νου μας και εξαπλώνεται όλο και περισσότερο στα πνευμόνια των συνανθρώπων μας.

 

Το κλείσιμο των Σχολείων έφερε μια μεγάλη αναστάτωση στον κοινωνικό ιστό γιατί μέσα σε μια νύχτα έπρεπε να βρεθεί λύση για την ασφάλεια και τη φύλαξη των παιδιών. Σε κάποια σπίτια αυτό είναι μια αξεπέραστη δυσκολία, σε κάποια άλλα βρέθηκαν εύκολα ή δύσκολα οι λύσεις, και σε κάποια άλλα μπορεί να είναι μια μεγάλη ευκαιρία. Το αδιαμφισβήτητο γεγονός είναι ότι ο μέσος γονιός καλείται να είναι πια πολύ περισσότερο χρόνο με το παιδί του, αν δεν είναι από εκείνους που το παρέδωσε στον παππού και στη γιαγιά στο χωριό.

Τι προτάσεις έχετε για να μπορέσει αυτός ο χρόνος να γίνει ποιοτικός;

Είναι αλήθεια πως τα περισσότερα παιδιά έχουν συνηθίσει στους γρήγορους ρυθμούς που τους έχουμε επιβάλει. Θα δυσκολευτούν να βρουν τα πατήματά τους μέσα στον άπλετο χρόνο που τους δίνεται. Στην αρχή θα τον εκμεταλλευτούν με το να κοιμηθούν λίγο περισσότερο και μια χαρά μου ακούγεται αυτό. Στη συνέχεια όμως είναι σίγουρο ότι θα αρχίσει έντονα η διεκδίκηση περισσότερου χρόνου με τις εύκολες λύσεις.

Εύκολη λύση είναι οτιδήποτε έχει οθόνη. Ας μην γινόμαστε επικριτές! Όλοι το έχουμε κάνει. Είναι πολύ εύκολο για τον γονιό να το επιτρέψει αφού και ο ίδιος το κάνει. Είναι όμως εξίσου εύκολο για να μην πω ευκολότερο να εξαρτηθεί ένα παιδί από τη συνήθεια αυτή. Προάγει τόσο πολύ την έκκριση της ντοπαμίνης που του γίνεται γρήγορα απαραίτητο. Ας είμαστε λοιπόν ιδιαίτερα προσεκτικοί με την απειλή αυτή και ας δούμε τι θέλει να μας πει η συμπεριφορά του όταν επιμένει:

Μπορεί το παιδί να θέλει να πει «Δεν μπορείς να με κάνεις να το κάνω» εμπλεκόμενο μέσα σε έναν αγώνα υπεροχής. Μπορεί να είναι βαθιά πληγωμένο από τις προσδοκίες μας και να θέλει να ανταποδώσει τον συναισθηματικό του πόνο, πονώντας μας ανάλογα. Μπορεί να πιστεύει ότι δεν είναι ικανό να κάνει κάτι επιτυχημένα και έτσι αφήνεται στην εύκολη λύση.

Ας είμαστε συνειδητοί και έτοιμοι να εντοπίσουμε τη λύση του προβλήματος. Κανένας εξαρτημένος δεν μπορεί να φύγει απ’ την εξάρτησή του αν δεν έχει ενεργή και ουσιαστική βοήθεια. Το ερώτημα είναι: Είναι ο γονιός έτοιμος να τη δώσει; Είναι θέμα ορίων που δυστυχώς η κοινωνία μας δεν γνωρίζει ούτε να θέτει ούτε να τηρεί και ούτε είναι εύκολο να αναλυθεί μέσα σε λίγες γραμμές.

Τι προτείνετε όμως έστω και σύντομα και περιληπτικά;

Η πρόταση που έχω για τους γονείς, τουλάχιστον για τα μικρότερα παιδιά είναι: Κλείστε όλες τις οθόνες. Θα κάνει καλό και για εσάς. Είναι η ευκαιρία που ζητούσατε. Αφήστε το παιδί να βαρεθεί. Μόνο τότε θα αναζητήσει μια πιο παραγωγική λύση. Σε όλο τούτο όμως χρειάζεται να είστε παρόντες ως Μέντορες και Προπονητές ζωής, δίνοντας ελαφρά σπρωξιματάκια προς κάποιες κατευθύνσεις διευκολύνοντας την πιθανότητα να εντοπίσει μέσα στα λόγια σας την λύση. Χρειάζεται να μάθει ο μέσος γονιός να εμπνέει την ευταξία και όχι να επιβάλει την πειθαρχία.

«Αφήστε το παιδί να προβληματιστεί. Εμπιστευθείτε ότι θα εντοπίσει πιθανές λύσεις και ακούστε. Μη μιλάτε…»

Θέλετε να γίνετε πιο σαφής;

Ο μόνος τρόπος να συνεργαστεί κάποιος είναι να νιώσει ότι συμμετέχει στη λύση. Άλλο είναι λοιπόν μια παραίνεση του τύπου «Τόσα βιβλία έχεις γιατί δεν διαβάζεις κανένα;» ή «Τόσα παιχνίδια έχεις γιατί δεν παίζεις με αυτά;» και άλλο μια συζήτηση που θα προκαλέσετε φτιάχνοντας μια ζεστή σοκολάτα και καλώντας το παιδί επίσημα σε μια συνάντηση – συζήτηση στο σαλόνι. Καθισμένοι και αφιερώνοντας χρόνο (έχετε άπλετο) σε μια ισότιμη και εποικοδομητική συζήτηση ανάλογα με την ηλικία του ασφαλώς.

Μην εμπλακείτε σε συμβουλές και κηρύγματα ούτε παραινέσεις και χειριστικές δήθεν καλοπροαίρετες ιδέες. Αφήστε τη συζήτηση να εξελιχθεί φυσικά και βρείτε ευκαιρία να το ρωτήσετε τι προτείνει. Μια ισότιμη συζήτηση εντάσσει και τα δύο μέρη. Μια ερώτηση του τύπου «Αν δεν είχαμε τηλεόραση, tablet ή κινητό τι θα έκανες για να περάσεις την ώρα σου;» και σιωπήστε. Αφήστε το παιδί να προβληματιστεί. Εμπιστευθείτε ότι θα εντοπίσει πιθανές λύσεις και ακούστε. Μη μιλάτε….

Αν δεν προκύψει πρόταση (πράγμα που είναι πολύ πιθανό μιας και δεν έχουμε εκπαιδεύσει τα παιδιά να βρίσκουν λύσεις, αλλά εμείς αποφασίζουμε και επιβάλουμε) είναι να κλείσετε ένα ακόμη ραντεβού στο σαλόνι την επόμενη ή την μεθεπόμενη μέρα λέγοντας «Σε εμπιστεύομαι ότι θα βρεις πολλές ωραίες ιδέες το ίδιο θα κάνω και εγώ. Ας σκεφτούμε λοιπόν και οι δύο και ας τα πούμε αύριο την ίδια ώρα. Τι λες;» Αμέσως μετά ασχοληθείτε με κάτι άλλο και μην επιστρέψετε στο θέμα.

Κάντε τα στραβά μάτια αν συνεχίσει το παιχνίδι του στον υπολογιστή. Θα επανέλθετε την προκαθορισμένη μέρα και ώρα και θα ρωτήσετε με την βεβαιότητα πως έχει εντοπίσει τις λύσεις. Αν πράγματι έχει βρει, ενθαρρύνετε και ενισχύσετε το γεγονός ότι συνεργάστηκε και φυσικά διευκολύνετε με κάθε τρόπο τη λύση που σας προτείνει. Αν πάλι δεν φέρει λύση, δώστε ακόμη μια ευκαιρία, πάντα ενισχύοντας και επιβεβαιώνοντας ότι πιστεύετε σ’ αυτό και τις ιδέες που θα βρει. Ένας ενθαρρυμένος άνθρωπος δεν μπορεί παρά να θελήσει να επιβεβαιώσει την εμπιστοσύνη σας. Αν όχι χμ, τα πράγματα είναι λίγο πιο δύσκολα. Δεν χάνεται πάντως η μάχη. Θέλει λίγο πιο ειδικούς χειρισμούς που χρειάζονται πιο ειδική ανάλυση.

«Πολύ συχνά τα παιδιά είναι πιο έτοιμα από τους γονείς να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της ζωής»

Τι άλλο σημαντικό έχετε να προσθέσετε για τις ιδιαίτερες μέρες που περνάμε;

Έχω να πω πως τα Σχολεία έκλεισαν για κάποιο σοβαρό λόγο. Χρειάζεται, χωρίς να γίνουμε απειλητικοί ή απαισιόδοξοι, να εξηγήσουμε στα παιδιά ότι δεν μπορούν να είναι έξω. Δεν μπορούν να πάνε στον παππού και στη γιαγιά (χρειάζεται να τους προστατέψουμε και αυτούς), δεν μπορούν να πάνε στο σπίτι του φίλου τους. Ο λόγος δεν χρειάζεται να αναλυθεί στη λεπτομέρειά του ανάλογα πάντα με την ηλικία του παιδιού.

Χρειάζεται όμως να εξηγηθεί με απλά λόγια πως είναι θέμα ενδιαφέροντος και φροντίδας της οικογένειάς μας αλλά και των άλλων να παραμείνουμε στο σπίτι μας οπότε χρειάζεται να κάνουμε αυτή την εμπειρία όσο πιο ευχάριστη γίνεται. Έχω να τονίσω πως είναι μεγάλη ευκαιρία για τις σχέσεις μας αυτή η απειλή. Είναι εξαιρετικά λειτουργικό να φροντίσουμε ό,τι είχαμε αφήσει αφρόντιστο λόγω της βιασύνης και του τρεξίματος. Ας καθίσουμε όλοι μαζί γύρω απ’ το τραπέζι, ας παίξουμε, ας κουβεντιάσουμε, ας κυνηγηθούμε, ας γαργαληθούμε, ας χορέψουμε, ας τραγουδήσουμε. Ας κάνουμε τις δουλειές παιχνίδι και ας νοηματοδοτήσουμε αυτόν τον εγκλεισμό ως μια ευκαιρία εμβάθυνσης και περισυλλογής.

Φυσικά πρωτίστως και αποφασιστικά, σκεφτόμαστε το καλύτερο, οραματιζόμαστε το βέλτιστο και παραμένουμε σε εσωτερική σιωπή για όλα τα σενάρια επιστημονικής φαντασίας που ακούγονται. Είναι αλήθεια πως οι ταινίες παίρνουν έμπνευση από τη ζωή αλλά δεν χρειάζεται να επιτρέψουμε τον φόβο να μας παρασύρει στην άβυσσο που δημιουργεί. Για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια, ζούμε κάτι που το βλέπαμε μόνο σε ταινίες τρόμου.

Η ζωή έχει και τα απρόοπτά της και είμαστε εδώ για να τα ξεπερνάμε αναλογιζόμενοι άραγε «τι είναι εκείνο που ρίχνει ο ουρανός και δεν το πίνει η γη» Κι αυτό θα περάσει είναι βέβαιο μέχρι να έρθει το επόμενο. Ας μείνουμε αισιόδοξοι και σταθεροί με την Ελπίδα και την Πίστη πως όλα γίνονται για ένα λόγο που ίσως δεν μπορούμε να αντιληφθούμε τουλάχιστον ακόμη.

Ο ιστορικός του μέλλοντος ίσως να μπορέσει. Είναι υποχρέωσή μας η στάση αυτή αν και θα πρέπει να πω πως μέσα στα 25 χρόνια της πείρας μου, έχω δει πως πολύ συχνά τα παιδιά είναι πιο έτοιμα από τους γονείς να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες της ζωής. Να οφείλεται άραγε στο γεγονός ότι τους λείπουν πληροφορίες για να ενισχύουν την ανησυχία τους ή μήπως είναι πιο έτοιμες και εκπαιδευμένες ψυχές; Η απόφαση δική σας.
https://enallaktikidrasi.com

Τηλεόραση και βιντεοπαιχνίδια αυξάνουν τον κίνδυνο κατάθλιψης των εφήβων

— Η πολύωρη παρακολούθηση τηλεόρασης ή βιντεοπαιχνιδιών, μπορεί να οδηγήσει σε κατάθλιψη τους εφήβους, σύμφωνα με νέα επιστημονική μελέτη, που κρούει τον κώδωνα κινδύνου για τις επιπτώσεις στην ψυχική υγεία των παιδιών από τη συνεχή επίδραση των ηλεκτρονικών μέσων.

Όπως αναφέρει το Γαλλικό Πρακτορείο, η έρευνα της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Πίτσμπουργκ των ΗΠΑ, με επικεφαλής τον Μπράιαν Πρίμακ και δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό έντυπο Archives of General Psychiatry.

Περισσότερα: Τηλεόραση και βιντεοπαιχνίδια αυξάνουν τον κίνδυνο κατάθλιψης των εφήβων

Τα θεμέλια μιας υγιούς οικογένειας και η ανατροφή των παιδιών μας

 

Μίνα Μπουλέκου, Συγγραφέας-Ποιήτρια

H  ανατροφή ενός παιδιού είναι πολύ σημαντική υπόθεση, στα πλαίσια μιας «υγιούς» οικογένειας, αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο που θα συντελέσει στην ομαλή ανάπτυξη του, βασισμένη σε γερά θεμέλια. Το να διαχειρίζεται κανείς έμψυχο υλικό όπως είναι τα παιδιά μας, δεν είναι εύκολη και απλή υπόθεση.

Είναι πολύ σημαντικός και πολύ ιδιαίτερος ο τρόπος που μεγαλώνει και αναπτύσσεται ένα παιδί και αποτελεί τον πλέον καθοριστικό παράγοντα για την εν δυνάμει ενσωμάτωση του, αργότερα στις κοινωνικές ομάδες που θα ενταχθεί προκειμένου να είναι λειτουργικός και παραγωγικός.

Απαιτείται υπευθυνότητα και σύνεση από την πλευρά ενός γονιού προκειμένου να δομήσει έναν σωστό χαρακτήρα που θα μπορεί να ανταπεξέλθει αργότερα στις προκλήσεις της ζωής του.

Σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη ενός παιδιού παίζουν και τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας του, που θα τον κάνουν πρωτίστως αποδεκτό και θα τον μυήσουν σε εκείνες τις συμπεριφορές, όπου το παιδί θα αισθανθεί ότι ανήκει σε μια ολοκληρωμένη οικογένεια όπου θα κυριαρχεί ο σεβασμός της προσωπικότητας του, τα δικαιώματα του, καθώς και οι υποχρεώσεις που απορρέουν στο σύνολο μιας εύρυθμης και ομαλής λειτουργίας μέσα στους κόλπους μιας αρμονικής συνύπαρξης.

Σημαντικοί παράγοντες που καθορίζουν την υγιή εξέλιξη και πορεία ενός παιδιού καθώς και την υγιή ανατροφή του είναι οι ακόλουθοι:

Ασφάλεια

Η έννοια της ασφάλειας που του παρέχεται από τα πρώτα χρόνια της ζωής του, όπως διαμορφώθηκε αρχικά μέσα στην οικογένεια και αργότερα στις κοινωνικές ομάδες που θα ενταχθεί αποκτώντας εκείνη την συναισθηματική και κοινωνική σταθερότητα που θα μπορέσει να κάνει ένα βήμα κάθε φορά.

Ένα ασφαλές περιβάλλον είναι το ιδανικό για κάθε παιδί που θέλει να αισθάνεται ευτυχισμένο. Είναι το κλειδί για την ομαλή προσαρμογή του, καθώς και την θέση που θα πάρει αργότερα μέσα στον ευρύτερο κόσμο, δημιουργώντας εκείνα τα πρότυπα που θα τον κάνουν δυνατό και με εμπιστοσύνη στον εαυτό του, ότι μπορεί να καταφέρει πολλά πράγματα.

Οι γονείς πολλές φορές αισθάνονται ανήσυχοι για την τεράστια ευθύνη που φέρουν για το πώς θα αντιμετωπίσουν τα θέλω ενός παιδιού σε συνάρτηση με τις ανάγκες που δημιουργούνται στα πλαίσια της κοινωνίας μας.

Αυτό βέβαια, έχει να κάνει με τις δομές ενός υλιστικού μοντέλου, όπου δημιουργούνται τεχνητές ανάγκες και όχι ουσιαστικές που θα βοηθήσουν στην ψυχοκοινωνική του ανάπτυξη έξω από τον οικογενειακό κύκλο. Έρευνες έχουν δείξει ότι όσο περισσότερο καλλιεργείται η σχέση γονιού-παιδιού, καθώς και η στενή και ενεργή αλληλεπίδραση, τόσο αναπτύσσεται σε πρώτο επίπεδο η νοημοσύνη και η γλώσσα με θεαματικά αποτελέσματα που έχουν να κάνουν με την πνευματική, κοινωνική και γλωσσική υπόστασή του.

Αντίθετα η έλλειψη προσοχής από πλευράς του γονιού μπορεί να έχει σοβαρές συνέπειες δια βίου. Για παράδειγμα, εκείνα τα παιδιά που στερούνται της προσοχής και της εμπιστοσύνης γίνονται καθώς μεγαλώνουν και ενηλικιώνονται ανασφαλή, ντροπαλά, φοβισμένα και ενίοτε επιθετικά, για αυτό το λόγο, θα πρέπει να προσέξουμε ιδιαίτερα την ψυχή ενός παιδιού, ένα εύπλαστο υλικό που μπορεί αργότερα να γίνει κάτι που δεν θα αναγνωρίζουμε. Για αυτό απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή.

Ανεξαρτησία

Το πρώτο φυσικό βήμα ενός παιδιού προς την ανεξαρτησία του, εμφανίζεται στην βρεφική ηλικία όταν μαθαίνει να περπατά και να αντιλαμβάνεται τον χώρο στον οποίο υπάρχει.

Είναι μια μαγική περιπλάνηση για κάθε παιδί να ανακαλύπτει τον δικό του κόσμο και σιγά σιγά καθώς αναπτύσσεται να κερδίζει και να κατακτά με θάρρος και τόλμη τον δικό του χώρο μέσα στην οικογένεια, αυτό συντελεί στην δική του συναισθηματική ολοκλήρωση και ανεξαρτησία και κατά συνέπεια, δημιουργείται εκείνη η αμφίδρομη σχέση επικοινωνίας με τους γύρω του.

Μέχρι τη στιγμή, που θα πάει στο σχολείο έχει ήδη φτάσει σε ένα επίπεδο, όπου θα είναι κοινωνικά ανεξάρτητο και θα εκφράσει τις δικές του προτιμήσεις σε σχέση με τα άλλα παιδιά που το περιβάλλουν, αναπτύσσοντας τις δικές του δεξιότητες και ιδέες, επαρκώς, όπου θα τον κάνουν να νιώσει κοινωνικά αποδεκτός στα πλαίσια της ατομικής και κοινωνικής υπόστασης του. Άρα το πρώτο σημαντικό βήμα έχει ήδη γίνει.

Μετά τα φώτα του γονιού, έρχεται ο δάσκαλος να δώσει το δικό του στίγμα, το σχολείο και η εκπαίδευση που του παρέχεται ως εφόδια για την μετέπειτα εξέλιξη του.

Σημαντικές είναι επίσης και οι σχέσεις που δημιουργούνται με τους συμμαθητές του, καθώς και με τους δασκάλους του, προσθέτοντας εκείνα τα χαρακτηριστικά της συναισθηματικής και κοινωνικής ωρίμανσης, καθώς και των εμπειριών που θα αποκτήσει, όπου θα τον κάνουν να νιώσει αποδεκτός σε μια ομάδα αναπτύσσοντας σημαντικά την αυτοπεποίθηση του, το δικαίωμα της επιλογής των ανθρώπων που θα δημιουργήσει φιλικές και κοινωνικές σχέσεις.

Συμμόρφωση

Η οικογένεια ενός παιδιού αποτελεί ίσως την πιο σημαντική πηγή όπου το παιδί θα αντλήσει και θα αναπτύξει τις δικές του πεποιθήσεις, δίνοντας του μετέπειτα εκείνα τα εφόδια όπου θα είναι έτοιμος να ανταποκριθεί στις προσδοκίες της ζωής του.

Αν οι αξίες που θα γαλουχηθεί μέσα στην οικογένεια, είναι σταθερές και βασίζονται σε γερά θεμέλια και συμβαδίζουν σε ένα ικανοποιητικό βαθμό, με εκείνες που ορίζει το κοινωνικό γίγνεσθαι, τότε θα είναι ευχής έργο. Θα είναι το πλέον ιδανικό για την ομαλή ένταξη και μετάβαση του στον έξω κόσμο.

Ομοίως, αν οι αξίες αυτές είναι συμβατές με εκείνες του σχολείου ή της εργασίας του αργότερα, τότε είναι πιο πιθανό εκείνο το παιδί να επιτύχει ακαδημαϊκά και επαγγελματικά.

Οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί από την πλευρά τους, καλούνται σε μια αγαστή συνεργασία να βοηθήσουν στην σωστή προετοιμασία των παιδιών με ένα και μοναδικό σκοπό, μια επιτυχημένη πνευματική εξελικτική πορεία του κάθε παιδιού, προωθώντας το καθένα σε μια θετική στάση απέναντι στην μάθηση και ευρύτερα στις κοινωνίες αξίες και τα ιδανικά του πολιτισμού μας.

Οι ρόλοι των φύλων

Πώς ένα παιδί βλέπει τον ρόλο του άλλου φύλου, εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό, από το πώς αντιμετωπίζονται με διαφορετικό τρόπο μέσα στην οικογένεια αν είναι γιοι ή κόρες. Είναι ένα μείζον θέμα, καθώς αντιπροσωπεύει θα λέγαμε ένα πρώτο δείγμα διάκρισης, όταν ο γονιός δεν είναι σε θέση να αξιολογήσει σωστά, το πλάσμα που έχει απέναντι του, και αυτό μπορεί ενδεχομένως να οφείλεται σε ανωριμότητα του γονιού ή έλλειψης παιδείας του.

Ένα είναι σίγουρο, ότι αυτή η ανισότητα που πολλές φορές αναπτύσσεται εσφαλμένα στην μετέπειτα κοινωνική εξέλιξη των δύο φύλων, έχει να κάνει με τον τρόπο που δίνονται περισσότερες ευκαιρίες στο ένα φύλο και λιγότερες στο άλλο.

Βέβαια καθώς αναπτύσσεται και εκσυγχρονίζεται η κοινωνία μας, παρατηρούμε ότι οι παραδοσιακοί ρόλοι και θεσμοί έχουν αλλάξει, σε μεγάλο βαθμό και αυτό οφείλεται κατά κύριο λόγο στην αυξανομένη εκπαίδευση καθώς και στην οικονομική ανεξαρτησία των γυναικών.

Είναι πολύ σημαντικό βήμα για την αναγνώριση του κάθε φύλου, είτε είναι άνδρας, είτε γυναίκα, να μπορεί να προσφέρει τα μέγιστα αρκεί και μόνο να θέλει να συμβάλλει ουσιαστικά. Η παραδοχή ενός λανθασμένου προτύπου, η αναγνώριση και η επανεκτίμηση από εμάς, αποτελούν σημαντικά βήματα για την ομαλή εξέλιξη και ανατροφή των παιδιών μας.

Το πώς η επόμενη γενιά θα επαναπροσδιορίσει τους ρόλους των δύο φύλων, καθώς και την εν γένει συμπεριφορά τους, εξαρτάται αποκλειστικά από εμάς, που είμαστε γονείς και που έχουμε την μέγιστη ευθύνη να μεγαλώσουμε σωστά ένα παιδί ολοκληρώνοντας τον σε μια υγιή προσωπικότητα.

Πειθαρχία

Ο αυτοέλεγχος, η ωριμότητα καθώς και οι κατάλληλες ανεπτυγμένες κοινωνικές δεξιότητες είναι τα κύρια χαρακτηριστικά που συνθέτουν μια ολοκληρωμένη εικόνα των παιδιών εκείνων που μεγαλώνουν σε υγιείς οικογένειες, όπου οι γνώμες του καθενός είναι σημαντικές να ακούγονται, ακόμα και αν υπάρχει διαφοροποίηση, η οποία έγκειται στα πλαίσια μιας δημοκρατικής διαδικασίας, και όπου ο καθένας έχει το δικαίωμα της άποψής του, καθώς αυτό έχει να κάνει άμεσα με την τήρηση των ισορροπιών ανάμεσα στα μέλη μιας οικογένειας.

Ενώ παρατηρούμε, ότι οι αυταρχικοί γονείς, που θέτουν πειθαρχημένες συμπεριφορές έναντι των παιδιών τους μέσα από μια αυστηρή κριτική ή και τιμωρία (μερικές φορές σωματική) δεν χρησιμεύει παρά μόνο για εκφοβισμό. Στην ουσία, δρα εντελώς ανασταλτικά, δημιουργώντας τις περισσότερες φορές, επιθετικές συμπεριφορές που είναι και αδιέξοδες.

Αντίθετα, υπάρχει και εκείνη η κατηγορία των ανεκτικών γονιών, που θέτουν ελάχιστα όρια αφήνοντας το παιδί να εξελιχθεί με τον δικό του τρόπο, ανεξέλεγκτα, εκεί ακριβώς βρίσκεται και η παγίδα, όπου ο καθένας κάνει ότι θέλει με αποτέλεσμα, πολλές φορές να υπονομεύεται ακούσια η αυτονομία του κάθε μέλους σε μια οικογένεια όπου στο βάθος χρόνου δεν θα είναι βιώσιμη.

Ωστόσο, πολλές οικογένειες παλεύουν σήμερα να αντιμετωπίσουν το άγχος των ανέργων νεαρών παιδιών τους, που βρίσκονται σε οικονομικό αδιέξοδο και δεν μπορούν να αυτονομηθούν. Μέσα λοιπόν από αυτή την σχέση αλληλεξάρτησης και εν όψει της οικονομικής κρίσης, οι ρόλοι πλέον γονιού και παιδιού γίνονται δυσδιάκριτοι και τα όρια μεγαλώνουν τόσο ώστε να δημιουργούνται προστριβές και χάσματα ανάμεσα στην παλιά και νέα γενιά.

Αγάπη και Προστασία

Σημαντικοί παράγοντες που καθορίζουν την ανάπτυξη και την συναισθηματική ωριμότητα ενός παιδιού είναι η ζεστασιά και η αγάπη που του παρέχεται. Τα παιδιά πρέπει να βιώσουν την αγάπη από τους γονείς τους, προκειμένου να μάθουν πώς να αγαπάνε τους άλλους, και αυτό είναι πολύ πιο δύσκολο για τα παιδιά που μεγαλώνουν με απόμακρους ή και αδιάφορους γονείς.

Τα παιδιά πρέπει να αισθάνονται ασφαλή αλλά με όρια, δίνοντας τους τον κατάλληλο χώρο και χρόνο να αναπτυχθούν σωστά, γιατί αν αισθανθούν ότι καταδυναστεύονται ή μεγαλώνουν σε ένα υπερπροστατευτικό περιβάλλον, τότε αυτό θα εμποδίσει την δική τους φυσική εξέλιξη και την μετέπειτα πορεία τους. Η έλλειψη ανεξαρτησίας θα επιφέρει σημαντικές δυσκολίες στην ανάπτυξη των διαπροσωπικών τους σχέσεων, εκδηλώνοντας και επιθετικές συμπεριφορές κάτι που δεν συνίσταται.

Εάν οι γονείς νιώθουν ανήσυχοι ή ανασφαλείς, καλό θα είναι να μην μεταφέρουν τα αρνητικά συναισθήματα τους, γιατί είναι πολύ πιθανόν, να οδηγήσουν τα παιδιά τους, σε συναισθηματικές εξάρσεις και ξαφνικές εκρήξεις έλλειψης ψυχραιμίας, δημιουργώντας μια εικόνα πλήρους αποσύνθεσης η οποία και θα είναι επιζήμια για την μεταξύ τους σχέση.

Δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις και συνταγές για να γίνει κάποιος ένας καλός και σωστός γονιός. Προβλήματα θα υπάρχουν πάντοτε και θα είναι αναπόφευκτα, όσο η ζωή μας επιφυλάσσει εκπλήξεις. Εάν όμως εργαστούμε, με πλήρη ευσυνειδησία, δημιουργώντας γερά θεμέλια σε βάθος χρόνου, δίνοντας την σωστή ανατροφή και τα κατάλληλα εφόδια σε ένα παιδί, τότε θα έχουμε καταφέρει και το επιθυμητό.

Κάντε τα παιδιά σας να νιώσουν ότι είναι ξεχωριστά και ότι είναι ότι πολυτιμότερο διαθέτει ο κάθε γονιός.
Αγαπήστε Τα.
Κάθε Άνθρωπος είναι Μοναδικός.

Από το Βιβλίο μου
«Προβληματισμοί του Σύγχρονου Ανθρώπου»
Εκδόσεις Όστρια 2016

Facebook και Παιδιά: Τα υπέρ και τα κατά

Το να είσαι γονιός στη σύγχρονη εποχή σημαίνει ότι θα πρέπει να αντιμετωπίσεις και τη δυσκολία της απόφασης σχετικά με το ρόλο που θα επιτρέψεις να παίξει η τεχνολογία στη ζωή των παιδιών σου. Σήμερα, τα παιδιά από πολύ μικρή ηλικία κατακλύζονται από iPods, βιντεοπαιχνίδια και αμέτρητες συσκευές πρόσβασης στο ίντερνετ και ενώ είναι σχετικά εφικτό να έχετε τον έλεγχο της ασφαλούς χρήσης στο σπίτι, δεν ισχύει το ίδιο έξω από αυτό. Κι εδώ ακριβώς έρχεται το Facebook. Από τη στιγμή που τα παιδιά πλησιάζουν την ηλικία της εισαγωγής τους στο Γυμνάσιο.

Περισσότερα: Facebook και Παιδιά: Τα υπέρ και τα κατά